"با هر گناهی که انسان انجام میدهد عقلی از او جدا می شود که دیگر برنمی گردد ............ وقتی بنده گناه میکند به سبب انجام آن گناه, علمی راکه یاد گرفته بود , فراموش می کند.......... حسن خزّاز ، از امام رضا ( علیه السّلام ) شنیدم كه فرمودند : بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند، ضررشان براى شیعیان ما از دجّال بیشتر است. حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم ) به چه علّت؟ فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنین شود، حقّ و باطل به هم در آمیزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود. ( صفات الشیعه ص 8 ) ...........همیشه می توان تولدی دوباره داشت"

گاهی دیده می‌شود کسی که می‌خواهد به سفری برود، دوستان و اطرافیان به بدرقه او رفته و هر کسی به نحوی ابراز محبت و ارادت می‌کند.

 یکی، توشه راهی می‌آورد، آن دیگری پولی می‌دهد، آن یکی وسیله‌ای می‌آورد و آن دیگری از تفرجگاه‌های مسیر می‌گوید.

خلاصه هر کسی به شکلی مسافرش را تکریم و احترام می‌کند. اما در این بین، یهترین هدیه را کسی به داده که بیشترین استفاده و کاربرد را برای مسافر داشته باشد. باارزش‌ترین هدیه، گوشزد کردن عیب و نقص ماشینی است که میخواهند با آن به مسافرت بروند. چرا که اگر با وسیله معیوب به سفر روند، اگر خدا به آنها رحم کند و جان سالم به در برند، تمام لذت‌هایی که دنبالش بودند را از دست داده و تمام شیرینی‌های سفرشان همانند زهر تلخ می‌شود.

انسان مسافری است که باید مسیر خاک تا افلاک را به سلامت طی کند. این مسافر غریب، دوستان و بستگانی دارد که هر کدام به نوعی او را مورد توجه و محبت خویش قرار داده و تلاش می‌کنند محبوبیت خود راهم پیش او بیشتر کنند. در مسیر زندگی هرکسی به شکلی به انسان لطف می‌کند. طبیعی است که بهترین هدیه را بهترین برادر می‌دهد. اما به راستی در میان این جمع دوستان و برادران، کدام یک از همه عزیزتر و کدام هدیه از همه باارزش‌تر است ؟


پاسخ را از امام صادق علیه السلام بشنویم که فرمود: محبوبترین برادرانم نزد من آن کسی است که عیوب مرا به من اهداء نماید. (یعنی عیوب مرا به من بگوید) [۱]

وقتی انسان عیبی دارد که اگر برطرف نکند خدایی ناکرده ممکن است همان عیب و ایراد او را تا سقوط به دره‌های تباهی و هلاکت بکشاند، وقتی خطری عظیم پیش روی کسی قرار دارد، بالاترین کمک و محبت، دستگیری و کمکی است که او را از هلاکت نجات دهد.

با این بیان معلوم می‌گردد، که این بهترین دوستان را می‌بایست بیش از پیش دوست داشته و احترام گذاشت. چرا که هم بهترین هدیه را می‌دهند و هم، سخت‌ترین کار را انجام می‌دهند. دیگرانی که هدیه می‌دهند و یا دهان به تعریف و تمجید انسان باز می‌کنند، با خیالی راحت و امید به محبوب شدن این کار را می‌کنند اما کسی که خیرخواهانه عیب و زشتی کسی را به انگیزه برطرف ساختن آن نقص بیان می‌کند، احتمال به وجود آمدن دلخوری و کدورت را هم می‌دهد اما با این حال به وظیفه‌اش عمل کرده و حاضر می‌شود خودش بسوزد اما دوستش را از هلاکت نجات دهد.

 

 

پی نوشت:

 [۱] تحف العقول صفحه 366





طبقه بندی: شرح حدیث، 
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 14 مرداد 1394 | توسط : حسین ژولیده | نظرات()
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات