"با هر گناهی که انسان انجام میدهد عقلی از او جدا می شود که دیگر برنمی گردد ............ وقتی بنده گناه میکند به سبب انجام آن گناه, علمی راکه یاد گرفته بود , فراموش می کند.......... حسن خزّاز ، از امام رضا ( علیه السّلام ) شنیدم كه فرمودند : بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند، ضررشان براى شیعیان ما از دجّال بیشتر است. حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم ) به چه علّت؟ فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنین شود، حقّ و باطل به هم در آمیزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود. ( صفات الشیعه ص 8 ) ...........همیشه می توان تولدی دوباره داشت"

روز سخت و طاقت‌فرسایی است. قیامت آنقدر وحشتناک است که کوه‌ها با تمام عظمتشان کم می‌آورند و همانند پشم‌های زده‌شده می‌گردند. [1] آسمان آبی مانند فلز گداخته می‌شود [2]

روز وانفساست؛ هر کسی آنچنان به خود مشغول و گرفتار است که نه تنها،خویشاوندی سراغ خویشاوند خود را هرگز نمی‌گیرد، حتی از نزدیک‌ترین‌ها و عزیزانش هم فرار می‌کند. پدر و مادر از فرزند، فرزند از پدر و مادر و همسر فرار می‌کند. [3]

 عذاب‌های آن روز آنقدر سخت و جانفرساست که تنها آرزوی انسان گناهکار رهایى از عذاب است و برای این کار با کمال میل حاضر می‌شود حتی عزیزترین‌هایش را هم فدا کند. آرزو می‌کند بتواند پسران، همسر، برادر، خویشاوندان و تمام مردم روی زمین را تقدیم کند تا در امان باشد و نجات پیدا کند. [4]

صحنه‌های قیامت آنقدر وحشتناک است که مادران شیرده اگر آن را ببینند با تمام مهر و عطوفتی که به نوزاد خویش دارند، او را رها کرده و فرار می‌کنند. آنچنان ترسی به جان انسان‌ها می‌اندازد که مردم گیج و منگ می‌شوند و مستانه به این طرف و آن طرف می‌روند. [5] سختی آن روز به حدی است که حتی کودکان را هم پیر می‌کند. [6]

امیرمؤمنان علی علیه‏السلام در باره این روز می‏فرماید: قیامت روزی است که خداوند همه انسان‏های گذشته و آینده را برای رسیدگی دقیق حساب و رسیدن به پاداش اعمال، گرد آورد. پس همه فروتنانه به پاخیزند، در حالی که عرق از سر و رویشان وکنار دهانشان جاری است و زمین زیر پایشان لرزان است. نیکوحال‏ترین آنان کسی است که جای گذاشتن دو پایش را پیدا کند یا جایی برای آسوده ماندن بیابد. [7]

اما در آن روز پرالتهاب به کجا باید پناه برد و چگونه می‌توان سرپناهی پیدا نمود و چه کسانی سرپناه دارند؟


پاسخ را از شهر علم و دانایی رسول خدا صلى‌الله‌علیه‌وآله بشنویم که فرمود:

أرضُ القِیامَةِ نارٌ، ما خَلا ظِلَّ المؤمِنِ فإنَّ صَدَقَتَهُ تُظِلُّه [8]

زمین قیامت یک پارچه آتش است؛ به جز سایه مؤمن زیرا صدقه‌اش بر او سایه مى‌افکند.

در واقع، صدقه‌ای که انسان در دنیا می‌دهد، سایه‌بانی است که برای خود تهیه و پیشاپیش به قیامت فرستاده است. با این بیان انسان عاقلی که خطر و سختی‌های جانکاه روز قیامت به او گوشزد شده است، بیکار نمی‌نشیند و از هم‌اکنون چاره‌ای می‌اندیشد و اسباب نجاتش را فراهم می‌کند. هر مقدار هم که سختی‌های قیامت را بیشتر باور و درک کند، به همان میزان بر تلاشش می‌افزاید. اصلا صدقه و انفاق را جزو کارهای اصلی و روزمره‌اش قرار می‌دهد. هر گامی و اقدامی که برای این دنیایش بر می‌دارد، قدمی نیز برای سرای دیگرش بر می‌دارد تا در آن روز حسرت آبی باشد بر آتش حسرتی که به جان انسان‌ها می افتد.

اما آنان که بیشتر از دیگران به فکر قیامت خود بوده و نگران آن روز هستند، اقدامی ماندگارتر و کاری پربارتر انجام می‌دهند. دست به کاری می‌زنند تا سایه سار قیامتشان روز به روز وسیعتر و مستحکمتر گردد. کاری می‌کنند که توفیق صدقه دادن و بهره بردن از نتایج آن برایشان ابدی شود.

آری آنان که دل در گرو سرای آخرت دارند و آنجا را بر این دنیای فانی ترجیح می‌دهند به سراغ وقف می‌روند که صدقه‌ای جاوید و ماندگار است. صدقه‌ای است که هر روز و هر لحظه در حال ادا شدن است.

وقف صدقه‌ای است که مرگ هم نمی‌تواند آن را متوقف کند. مرگ که بیاید دست انسان را  از دنیا و انجام اعمال صالح کوتاه نموده و پرونده اعمالش را مختومه می‌کند مگر در سه مورد که یکی از آنها وقف است. واقف خیراندیش حتی پس مرگ هم، می‌تواند بوسیله وقف خود، همیشه در حال صدقه دادن باشد و از فضیلت صدقه بهره‌مند شود. وقف احداث کارگاه پناهگاه سازی برای قیامت است. کارگاهی که یک لحظه هم تعطیل نمی‌شود و مدام در حال تولید ابزار لازم برای عمران و آبادی واقف خیراندیش است. وقف چشمه ساری از صدقه است که می‌تواند تا انتهای زمین و زمان امتداد یابد و سایه سار قیامت و سرای آخرت واقف مهربان را گسترش دهد.

 


پی نوشت:

[1] وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ ]سوره معارج / آیه 9 [ و کوه ها چون پشم حلاجی شده شوند

[2] » یَوْمَ تَكُونُ السَّمَاء كَالْمُهْلِ ]سوره معارج / آیه 8 [  روزى كه آسمانها چون فلز گداخته شود. «  

[3] »یَوْمَ یَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِیهِ * وَأُمِّهِ وَأَبِیهِ* وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِیهِ * لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ یَوْمَئِذٍ شَأْنٌ یُغْنِیهِ * ]سوره عبس / آیات 34 تا 37[  روزى كه آدمى از برادرش * و از مادرش و پدرش * و از همسرش و پسرانش مى‏گریزد * در آن روز هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مى‏دارد*«

[4] »یَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ یَفْتَدِی مِنْ عَذَابِ یَوْمِئِذٍ بِبَنِیهِ *  وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِیهِ * وَفَصِیلَتِهِ الَّتِی تُؤْویهِ * وَمَن فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ یُنجِی *   ]سوره عبس / آیات 11 تا 14[ گناهكار آرزو مى‏كند كه كاش براى رهایى از عذاب آن روز مى توانست پسران خود را عوض دهد * و [نیز] همسرش و برادرش را * و قبیله‏اش را كه به او پناه مى‏دهد * و هر كه را كه در روى زمین است همه را [عوض مى‏داد] و آنگاه خود را رها مى‏كرد *«

[5] »یَوْمَ تَرَوْنَهَا تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ وَتَضَعُ كُلُّ ذَاتِ حَمْلٍ حَمْلَهَا وَتَرَى النَّاسَ سُكَارَى وَمَا هُم بِسُكَارَى وَلَكِنَّ عَذَابَ اللَّهِ شَدِیدٌ ]سوره حج / آیه 2 ] روزى كه آن را ببینید هر شیردهنده‏اى آن را كه شیر مى‏دهد [از ترس] فرو مى‏گذارد و هر آبستنى بار خود را فرو مى‏نهد و مردم را مست مى‏بینى و حال آنكه مست نیستند ولى عذاب خدا شدید است. «

[6]  » فَكَیْفَ تَتَّقُونَ إِن كَفَرْتُمْ یَوْمًا یَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِیبًا]سوره مزمل/ آیه 17 ]  پس اگر كفر بورزید چگونه از روزى كه كودكان را پیر مى‏گرداند پرهیز توانید كرد. «

[7]  نهج البلاغه، خطبه 195

[8]  اصول کافى، ج 4، ص 3.

 





طبقه بندی: شرح حدیث،  وقف، 
برچسب ها: آثار صدقه، وقف، قیامت و صدقه،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : دوشنبه 8 دی 1393 | توسط : حسین ژولیده | نظرات()
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات