تبلیغات
صراط - نشانه‌هایی تا خدا
"با هر گناهی که انسان انجام میدهد عقلی از او جدا می شود که دیگر برنمی گردد ............ وقتی بنده گناه میکند به سبب انجام آن گناه, علمی راکه یاد گرفته بود , فراموش می کند.......... حسن خزّاز ، از امام رضا ( علیه السّلام ) شنیدم كه فرمودند : بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند، ضررشان براى شیعیان ما از دجّال بیشتر است. حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم ) به چه علّت؟ فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنین شود، حقّ و باطل به هم در آمیزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود. ( صفات الشیعه ص 8 ) ...........همیشه می توان تولدی دوباره داشت"

کسی که درپی رسیدن به مقصدی است، بایستی دنبال نشانه و علامتی باشد که راهنمایی‌اش کند. مخصوصا اینکه در جایی غریب مانده و راه را هم بلد نباشد. اینجاست که قدر هر نشانه‌ای را می داند و با دل و جان به سمت و سویش می‌شتابد.

انسان، مسافر غریبی است که چند روزی در دنیا قرار گرفته و باید به سمت خداوند متعال حرکت کند. مسیری دشوار و پرخطر پیش رو دارد که باید تا خدا آن را به سلامت طی کند. در این مسیر پرفراز و نشیب هر نشانه ای که او را متوجه پروردگار نموده و به سوی خدا راهنمایی اش کند ارزشمند و مقدس کند.

خداوند مهربان نیز این لطف و عنایت را از بندگانش دریغ نکرده و برای هدایتشان، نشانه هایی قرار داده که می بایست، بزرگ شمرده شده و مورد توجه و احترام قرار گیرند. قرآن مجید، این بزرگداشت شعائر الهی را به اهل تقوا نسبت داده و می فرماید: و مَن یُعظِّم شَعائر الله فِإِنَّها مِن تَقوی القُلوب؛ و هر کس شعائر الهى را بزرگ دارد و به نشانه‏هاى آئین خدا و پرچم‌هاى اطاعت او، احترام بگذارد این از تقواى دلها است.[1] با این بیان، بزرگداشت شعائر الهی راه رسیدن به خدا و نشانه تقواست. و هرکس می خواهد به سعادت برسد باید از مسیر تکریم و توجه به نشانه های خدا حرکت کند. اصلا نمی شود در مسیری که به خدا منتهی می شود به تابلوها و نشانه هایی که خدا خودش سر راه بندگان گذاشته بی توجه بود.

 یکی از این نشانه ها که مورد توجه خاص خدا قرار گرفته اند،

اماکن مقدسی هستند که قرآن کریم در رابطه با آنها می فرماید: «فی‏ بُیُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ یُذْكَرَ فیهَا اسْمُه؛ (این نور هدایت) در خانه‏‌هایى است كه خداوند اذن داده رفعت یابند و نام او در آن‌ها ذكر شود».[2]

این خانه های ملکوتی، از آن جهت مقدس و گرامی اند که ذکر حق را منتشر می کنند. تابلوها و نشانه هایی هستند که انسان را به یاد خدا وامی‌دارند. یاد خدا نیز، آب حیاتی است که دلها را زنده می کند. نسیم روح‌بخشی است که آبادانی و صفا و صمیمیت را برای اهل زمین و آسمان به ارمغان می آورد. یاد خدا هم وقتی در زندگی جریان داشته باشد، دیگر نه خبری از اختلاف و کشمکش به گوش می رسد و نه از گناه، ظلم، تجاوز و تعدی به حقوق دیگران اثری باقی می ماند. یاد خدا آرامبخش دلهاست که زیر سایه‌اش می‌توان زندگی سعادتمندی داشت و از اضطراب، نگرانی،ترس و واهمه و... دور بود.

در این مسیر نیز یکی از این شعائر الهی و مکان های شریف، حرم مطهر امامزادگان است که تابلوهای راهنمایی به سمت خدا هستند و موجب یاد پروردگار، محکم شدن عقاید و تسلی دل‌های پژمرده هستند.

قبور مطهر امامزادگان، آن اولیاء الهی که مبلغ و گسترش دهنده دین و انسانیت و وسیله ارتباط میان خدا و خلق او گردیده اند و مردم، خدا و آیین او را در پرتو تلاشهای آنان شناخته اند، به یقین از اماکنی هستند که مورد توجه خاص خداوند بوده و بدین جهت دلهای مومنین را به سوی خود جلب نموده و قرارگاه خداجویان گردیده اند. از این رو این علامات و نشانه های الهی می بایست بزرگ شمرده شوند.

در این راه زیارت و خدمت به آستان این اولیای الهی دو راه تکریم این شعائر الهی است. ارادت و رسیدگی به بقاع متبرکه امامزادگان، نشانه احترام، عشق، تقرب به خدا و حرکت در مسیر بندگی است. میزان و ملاکی است برای سنجش ایمان و تقوا. وسیله ای است برای ارزیابی مسیر حرکت به سوی خداوند.

زیارت بقاع متبرکه امامزادگان، وسیله ای است برای بازگشت به مسیر. برای توبه و برگشتن به آغوش خداوند مهربان. بهانه ای است برای شروع یک حرکت و آغازی است برای یک سیر تا خدا. چرا که از سویی ادب و خشوع بندگی را به زائر می آموزد و از سوی دیگر هدف و مقصود را که همان رسیدن به خداوند متعال است را به انسان یادآوری می کند.

 


[1] سوره حج آیه 32

[2] سوره نور آیه 36




طبقه بندی: شرح حدیث، 
برچسب ها: فلسفه زیارت، چرایی زیارت، چرا باید به زیارت امامزادگان رفت؟، آثار زیارت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 10 اسفند 1395 | توسط : حسین ژولیده | نظرات()