تبلیغات
صراط - یکی از شرایط استجابت دعا
"با هر گناهی که انسان انجام میدهد عقلی از او جدا می شود که دیگر برنمی گردد ............ وقتی بنده گناه میکند به سبب انجام آن گناه, علمی راکه یاد گرفته بود , فراموش می کند.......... حسن خزّاز ، از امام رضا ( علیه السّلام ) شنیدم كه فرمودند : بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند، ضررشان براى شیعیان ما از دجّال بیشتر است. حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم ) به چه علّت؟ فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنین شود، حقّ و باطل به هم در آمیزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود. ( صفات الشیعه ص 8 ) ...........همیشه می توان تولدی دوباره داشت"
یکی از شرایط استجابت دعا



 یکی از شرایط لازم برای استجابت دعا که از سیره اولیای الهی و ادعیه مأثوره از معصومان (علیهم السلام) می‌توان دریافت، لزوم قرار گرفتن انسان در حالت خوف و رجا، ترس و امید است. یعنی انسان از سویی به گناهان خود نگریسته و زبانش بسته شده و حالت اندوه به او دست می‌دهد؛ از سوی  دیگر به رحمت واسعه الهی توجه نموده و به آینده خویش امیدوار می‌شود.
چنان‌که حضرت زهرا (علیها السلام) در دعای پس از نماز عصر می‌فرمایند: «...أَسْلَمْتُ‏ نَفْسِی‏ إِلَیْكَ‏ بِمَا جَنَیْتُ عَلَیْهَا فَرَقاً مِنْكَ وَ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ أَنْتَ الْكَرِیمُ الَّذِی لَا یَقْطَعُ الرَّجَاءَ وَ لَا یَخِیبُ الدُّعَاء...[۱] (الهی) به خاطر جنایتی که بر نفس خویش کردم، از روی ترس و هراس از تو و طمع به تو، آن را به تو تسلیم نمودم و تویی خدای بزرگواری که امید را قطع نمی‌کنی و دعا را بی پاسخ نمی‌گذاری».
همچنین در مناجات آن حضرت، پس از نماز مغرب آمده است: «... أَنَا مُحْتَاجٌ إِلَى رِضْوَانِكَ وَ فَقِیرٌ إِلَى غُفْرَانِكَ أَسْأَلُكَ وَ لَا آیِسٌ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ أَدْعُوكَ وَ أَنَا غَیْرُ مُحْتَرِزٍ مِنْ سَخَطِكَ...[۲] من نیازمند رضای تو و محتاج بخشش تو هستم؛ از تو می‌خواهم، در حالی که از رحمتت مأیوس نیستم؛ و تو را می‌خوانم، در حالی که از خشمت بیمناکم».
البته خوف و رجا درباره اولیای الهی معنای دیگری می‌یابد: آنان گاه به صفات و اسمای جلال الهی توجه می‌کنند و آن قدر در عظمت الهی غرق می‌شوند که خود را در نهایت حقارت می‌بینند و مرعوب قدرت الهی شده، ترس و خشیت الهی سراسر وجود آن‌ها را فراهم می‌گیرد. در این حالت که در اصطلاح به آن «قبض» گفته می‌شود، زبان بسته شده و فرد احساس می‌کند که دلش گرفته است.
ولی گاه به صفات و اسمای جمال الهی توجه کرده، محو تماشای معبود می‌شود و حالت انبساط پیدا می‌کند؛ چنان که دوست دارد با خدا سخن بگوید و چون رحمت خدا بر غضب او پیشی گرفته است و توجه او به صفات جمال بیشتر است، با امیدی وافر به دعا و مناجات با پروردگار خویش روی می‌آورد.[۳]
برای مطالعه بیشتر ر.ک دانشنامه فاطمی (سلام الله علیها)، ج۳، زیر نظر علی اکبر رشاد
................................
پی‌نوشت:
[۱]. ابن طاووس، على بن موسى‏، فلاح السائل و نجاح المسائل‏، ص۲۰۴، بوستان كتاب‏، قم‏، ۱۴۰۶ ق‏.
[۲]. همان، ص۲۳۹.
[۳]. دانشنامه فاطمی (سلام الله علیها)، ج۳،ص۹۹-۱۰۰، تهران، سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۹۲.




داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 4 اسفند 1394 | توسط : احمد داعی | نظرات()