"با هر گناهی که انسان انجام میدهد عقلی از او جدا می شود که دیگر برنمی گردد ............ وقتی بنده گناه میکند به سبب انجام آن گناه, علمی راکه یاد گرفته بود , فراموش می کند.......... حسن خزّاز ، از امام رضا ( علیه السّلام ) شنیدم كه فرمودند : بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند، ضررشان براى شیعیان ما از دجّال بیشتر است. حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم ) به چه علّت؟ فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنین شود، حقّ و باطل به هم در آمیزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود. ( صفات الشیعه ص 8 ) ...........همیشه می توان تولدی دوباره داشت"
اباعبدالله الحسین(علیه‌السلام)

در آیه از قرآن بعد از این‌كه خداوند آیات الهی را بر می‌شمارد، می‌فرماید: «إِنَّ فِی ذَلِكَ لآیَاتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ[ابراهیم/ ۵] در این آیات نشانه‌هایی است برای كسانی که اهل صبر و شکر باشند». یا در آیه‌ای از قرآن نیز بعد از بیان شمه‌ای از شرح حال حضرت ایوب(علیه‌السلام) برای ستایش آن حضرت می‌فرماید: «إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا، نِعْمَ الْعَبْدُ، إِنَّهُ أَوَّابٌ[صاد/ ۴۴]؛ ما او را صابر یافتیم؛عجب بنده خوبی!».  
در آیات دیگری نیز خدای بزرگ می‌فرماید: «وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ[بقره/ ۲۴۹] و خدا با صابران است» و «إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ[بقره/ ۱۵۳] همانا خدا با صابران است».  تعبیرات گوناگون و فراوان دیگری نیز در مدح «صبر» در قرآن کریم آمده است.

با فرا رسیدن ایام محرم و عزای سید الشهدا(علیه‌السلام) مروارید اشک است که بر گونه‌ی عشاق می‌غلطد و رنگ حزن است که زینت‌بخش چهره‌ها می‌گردد. قلب‌های آزادگان در غم آن‌چه بر سرو آزادگی رفت، بی‌قراری می‌کند و سوزهاست که از عمق جان بر می‌خیزد و این‌جاست که گروهی از جریان تفکر وهابی را به شماتت وا می‌دارد! اینان با زمزمه کردن آیات نورانی و گهربار قرآن کریم؛ اما بدون درنگ، اشکال می‌کنند که مگر شما مسلمان و پیرو قرآن نیستید؟ قرآن در مصایب امر به صبر می‌کند و به صابران مژده می‌دهد؛ پس چرا شما در عزای امام حسین(علیه‌السلام) صبر نمی‌کنید؟

در پاسخ بایستی گفت که بله؛ ما هم مسلمانیم. ما هم به صبر و بشارت‌های قرآنی باور داریم؛ اما رفتار یک مسلمان عاشق امام حسین(علیه‌السلام) که در غربت مولایش می‌سوزد و بر زخم عریان شقاوت بر پیکر پاک آزادگی و اخلاق می‌گرید چه منافاتی با صبر دارد؟ صبر به معنای نسوختن و نگریستن نیست؛ بلکه صبر به معنای «خویشتن‌داری» در زبان فارسی و «مقاومت» در زبان عربی است[۱]. صبر یعنی از حدود الهی خارج نشدن و از حیث شکلی و محتوایی رفتاری بیرون از حوزه‌ی توحید از خود بروز ندادن است. اگر کسی لب به شکوه و اعتراض گشود، صابر نیست. اگر کسی به خود آسیب رساند، صبور نیست؛ اما گریستن و گریاندن چه منافاتی با صبر دارد؟

یک نمونه‌ی تاریخی
پیامبر گرامی اسلام(صلی‌الله علیه و آله و سلم) که آورنده‌ی قرآن کریم و اول عامل به آن است، بر سر مزار مادر خویش می‌گرید و می‌گریاند؛ آیا این رفتار با صبر قرآنی در تعارض است؟! در صحیح مسلم آمده است: «پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) قبر مادر خود را زیارت كردند و در كنار قبر او گریستند و كسانی را كه دور او بودند گریاندند، و فرمودند: از خدایم اجازه گرفته‌ام كه قبر مادرم را زیارت كنم شما نیز قبرها را زیارت كنید زیرا زیارت آن‌ها مایه‌ی یادآوری خداست».[۲]

در نتیجه: صبر کردن و گریه کردن، با هم هیچ تعارضی ندارند، صبر به معنای راضی بودن به قضای الهی و عدم اعتراض و کشوه به درگاه الهی است، و گریه به خاطر عاطفه انسانی است که از عمق جان در فراق کسی که او را از دست داده گریه می‌کند.

--------------------------------------------
پی‌نوشت‌
[۱]. http://www.mesbahyazdi.ir/node/4778.
[۲]. صحیح مسلم، ج۳، باب «استئذان النبی ربه عزوجل فی زیارة قبر امه»، ص۶۵.





داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : یکشنبه 26 مهر 1394 | توسط : احمد داعی | نظرات()
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات